M41 HMC – Wikipedia, wolna encyklopedia
M41 HMC (eksponat Aberdeen Proving Ground) | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja | gąsienicowa |
Załoga | 12 osób |
Historia | |
Produkcja | 1943–1944 |
Egzemplarze | 85 egz. |
Dane techniczne | |
Pancerz | 12 mm |
Długość | 5,9 m |
Szerokość | 2,9 m |
Wysokość | 2,5 m |
Prześwit | 0,45 m |
Masa | 19,3 t |
Osiągi | |
Prędkość | 48 km/h |
Zasięg pojazdu | 180 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 x haubica M1 kalibru 155 mm (22 nab.) 1 x wkm M2 kalibru 12,7 mm (900 nab.) | |
Użytkownicy | |
Stany Zjednoczone |
M41 Howitzer Motor Carriage Gorilla – amerykańskie samobieżne działo polowe zaprojektowane w okresie II wojny światowej.
M41 powstał w wyniku zamówienia armii amerykańskiej z 1943 roku na samobieżną haubicę kalibru 155 mm, lecz projekt ukończono dopiero w 1944 roku, kiedy zdecydowano się użyć podwozia czołgu M24 Chaffee. Aby maksymalnie skrócić czas powstania nowego pojazdu na jednym podwoziu, zaprojektowano trzy różne pojazdy: samobieżną armatę przeciwlotniczą M19 GMC, samobieżną haubicę M37 HMC oraz M41. M41 był uzbrojony w haubice M1. Załoga była w stanie wystrzelić w ciągu minuty 1-2 granaty o masie 43,1 kg każdy, na maksymalną odległość 15 000 m. Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej był równy 37°, w płaszczyźnie pionowej -5° do +55°.
Łącznie zbudowano około 85 egzemplarzy. Był to szybki, niezawodny pojazd z bardzo dobrym uzbrojeniem. Nie wziął udziału w walkach II wojny światowej, ale został użyty w czasie wojny koreańskiej.
Wycofane z sił amerykańskich po tym konflikcie, armia francuska otrzymała je i używała od 1956 do 1972 roku w tych dywizjonalnych pułkach artylerii ciężkiej[1].
Przypisy[edytuj | edytuj kod]
Bibliografia[edytuj | edytuj kod]
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.